Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

To było chore.
Jakim sposobem znalazłam się akurat w miejscu, którego starałam się unikać?
Wyszłam pospiesznie z pokoju trzaskając drzwiami. Starałam się o tym wszystkim zapomnieć.
Usiadłam w przytulnym Pokoju Wspólnym. Spojrzałam na swój nadgarstek. Na zegarek.
Była szósta rano.

Cicho weszłam do pokoju Luke’a i szturchnęłam go lekko w ramię. Wzdrygnął się i powoli otworzył oczy, zasłaniając dłonią słabe światło wpadające do pokoju.
- Luke, wstawaj. Muszę ci coś opowiedzieć – szepnęłam, by nie obudzić jego kolegów. –Chodź do Pokoju Wspólnego. Szybko.
- No rusz się! – dodałam, widząc, że nie wstaje. Szturchnęłam go jeszcze raz i wyszłam.

Wróciłam do przytulnego salonu i rzuciłam się na fotel, stojący najbliżej kominka. Luke przyszedł chwilę później i usiadł w fotelu naprzeciw mnie.
- Tu się dzieje coś dziwnego – powiedziałam.
Mój przyjaciel spojrzał na mnie, nie rozumiejąc.
- Co się stało? – spytał.
- W naszym pokoju… - zaczęłam.
Tajemnicza siła nie pozwalała mi skończyć zdania.
Ta to się jak zwykle musiała wtrącić.
Otworzyłam usta, by powiedzieć to, co chciała przeze mnie przekazać. Przycisnęłam dłoń do ust, zasłaniając je.
Jakaś głupia siła nie miała prawa przeze mnie przemawiać.
- Cass, dobrze się czujesz? – zapytał wyraźnie zaniepokojony Luke.
Kiwnęłam kilka razy głową na „tak”.
Pobiegłam do dwunastki po kawałek kartki i ołówek. Pędem wróciłam do Luke'a. Nabazgrałam szybko na kartce parę słów i podałam ją przyjacielowi nawet na nią nie patrząc.
Chłopak spojrzał na kartkę, wstał z fotela i wytrzeszczył ze zdziwienia oczy, po czym opadł z powrotem na skórzany fotel.
- Czyli to się jednak dzieje…
Przyjrzałam się jego twarzy. Wydawał się być zarazem smutny i wściekły.
- Jakie „TO”? – spytałam.
- Pamiętasz ostatni wypad do Hogsmeade? - spojrzał w pomarańczowy ogień kominka.
– Oczywiście, że nie – odpowiedział sam sobie.
Zacisnęłam wargi. Nie wiedziałam o co mu chodzi.
- Co ty mówisz? Pamiętam. Poszliśmy do Miodowego Królestwa, później do Trzech Mioteł…- zaczęłam.
- I co dalej? – spytał prawie krzycząc. Złapał mnie za ramiona i potrząsnął mną. – Co było dalej? – powtórzył.
Przeraził mnie.
- I wróciliśmy – powiedziałam cicho.
Luke znowu wstał i zaczął przechadzać się w kółko po pokoju.
- Poszedłem po piwo kremowe. Do ciebie dosiadł się jakiś facet. Usiadłem przy sąsiednim stoliku i słuchałem co mówicie. Podejrzewam, że nawet mnie nie zauważyliście. Graliście w karty. Urządziliście sobie zakład. Nie pamiętam o co. Przegrałaś… on powiedział… - Luke przerwał na chwilę.
Z zapartym tchem słuchałam opowieści mojego przyjaciela. Musiałam dowiedzieć się co się stało, dlaczego Cristy zniknęła…
- Dlaczego nie powiedziałeś mi tego wcześniej? Na przykład kiedy… - zrobiłam dramatyczną pauzę. - A bo ja wiem? WRÓCILIŚMY Z HOGSMEADE – krzyknęłam na niego.
Luke spojrzał na mnie z wyrzutem.
- Przykro mi bardzo… - powiedział ironicznie.- poszłaś spać, księżniczko! Później byłem na tyle wkurzony, że zapomniałem. – wykrzyczał.
Przeprosiłam go i uspokoiłam się trochę. On zrobił to samo.
- Mów dalej – zachęcałam.
Pokręcił głową.
- No mów – syknęłam gniewnie.
Był lekko podenerwowany. Ja z resztą też.
Zaczął intonować:
„Pozbaw nadziei,
Pozbaw przyjaciół,
Ten kto wyzwać cię ośmieli.
O, mocy potężna,
Ten zginie, przepadnie w twojej gardzieli.
Jeden,
zero,
jeden.
I tak zostanie.
Dopóki oboje z nas żyć będzie…
Obliviate.”

Stłumiłam krzyk.
Luke spojrzał na mnie smutno.
- Nieźle się wkopałaś – skomentował.
- Cholera… - powiedziałam. Nie byłam w stanie powiedzieć nic poza tym.
Przytaknął.

„To wszystko przeze mnie…”

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.